Onun hayatını düzene sokmasını çok istiyordu. Bir meşguliyet bulsun, kendini oyalasın, hem vaktini hem zihnini hem bedenini hoş etsin istiyordu. Önceleri işi vardı. Ounla birlikte olacak vakti yoktu. Söylüyordu ya söylüyordu.
Yıllar geçti, emekli oldu. Hala hayatı bir düzene girsin, bir meşguliyeti olsun diye ona diller döküyor. Kendine kalan tüm zamanlarında onunla olmak yerine başka şeyler yaptı. Söylemeye devam etti ama.
“Ben de onunla bu kursa yazılayım, beraber gider iş ediniriz” diye hamle yapmadı. Hareket etsin diye ona defalarca söylediği günlerin gecesini telefon-televizyon-tablet üçlüsü önünde pijamalarıyla karşıladı. Hiçbir sabah kalkıp “haydi yürüyüşe gidiyoruz, bundan sonra beraber yürüyelim, sonra da egzersize başlayalım” demedi.
Şekerli şeyler yemesin diye ona kızıp söylendiği halde, misafirlerin kahve ikramına eklemek için çikolata aldı. “Şekerlemeleri kaldırıyorum, artık hurma – ceviz – kayısı var. Biraz da böyle deneyelim” demedi.
Değişmedi hayatı boyunca, onun değişmesini istedi hep.
***
Yıllardır söylüyorum…
Hep diyorum…
Hiçbir zaman…
Asla…
Değişmedi.
***
Kendisine kızanlara “bizden geçti artık” derdi.
***
Bir gün diyete başladı, beraberinde spora. Sonra bir kursa yazıldı.
Artık ona bir şey söylemiyor. Çünkü beraber yapıyorlar hepsini.
BEKA SORUNU 